Recent

Bruine krullen

In een uitgestrekt, dor weiland dreef zij, de hoofdpersoon van al mijn dromen. Ze dreef samen met allerlei dingen die we deelden.
In het midden van dit alles stond ik. Zonder een woord te zeggen luisterde ik naar alles wat in een steeds nauwer wordende kring rondom mij cirkelde. Het leek een dans waarin zij de leiding gaf, zo anders dan wat ze gewoon was. Het was hoog tijd voor mijn pillen, maar er was geen verpleegster die een afdoende remedie voor het breken van mijn hart durfde voor te schrijven.
Ze had lang haar dat over haar gezicht waaierde. Dikke, bruine krullen, die in mijn handen nog voller voelden dan duidelijk werd door het ruisen in de wind.
Al haar emoties werden voor mij afgeschermd. Ik nam haar in mijn armen en hief haar boven mijn hoofd tot ze luid lachte. Zo werd ik zeker van wat ze voelde. Nadat ik een tijdje met haar mee had gevlogen legde ik haar weer voorzichtig terug in de stroom, waar ze weer naar nergens in het bijzonder keek.
Zonder dat we hand in hand door het graanveld renden ging alles zo snel voorbij. Haar resterende dagen met mij ontglipten als zandkorrels in mijn hand. Hoe meer ik mijn best deed ze te behouden, hoe minder aandachtig ik de overgebleven momenten wist te koesteren. Des te sterker ik de tijd probeerde tegen te houden, des te meer ik uit het onverbiddelijke ritme van de secondes liep.

In de afgelopen maanden had ik een dagboek vol leugens bijgehouden. Ik scheurde er lukraak een bladzijde uit en legde die boven op mijn brandstapel in aanbouw. Op de dag die uit haar leven was gerukt had ze niet gelachen.
Het was die dag dat de schaar in haar koord was geplaatst, waar ze jaren als onervaren danser op had gebalanceerd. Op het strand had ik haar voor het eerst mijn naam horen roepen, zacht zoals alleen de zee murmelen kon.
Vanaf het ogenblik dat ik haar fluisteringen tot me had laten doordringen, had ik geweten dat het leven achter ons langer zou blijken dan de toekomst die we hadden. De luchtige kleding waar ze mijn handen overheen leidde was haar stil protest en tegelijkertijd benadrukte het het onvermijdelijke van het langzame wegvagen. Toen ze haar kleding van haar lijf liet glijden was het net of ze haar bezwaren ook even liet varen. Na een kort moment van sereniteit trok de mist uit zee een duistere sluier om haar heen.
Haar eerst in de koude wind dansende haar plakte door het zoute water aan haar lichaam. Ze vroeg me, totaal overbodig, om niet te kijken. Ik besteedde geen aandacht aan het feit dat ze, naakt, in lichaam en in geest, van me zei te houden, te zeer bezig met het feit dat ik van haar hield.

Mijn kleren sloten strak en klam om mijn lichaam heen. Te laat realiseerde ik me dat ik met haar en mij als losse mensen bezig was en niet met het pad waar ze gezamenlijk over struinden.
De vloed kwam en het tij keerde. Ze huilde soms zacht omdat ze zichzelf ervan wist te overtuigen dat haar beperkingen de reden zouden zijn voor mijn zwijgen. Het liefst hield ik mezelf voor dat ze mij weg wilde duwen om haar laatste vaarwel makkelijker te accepteren te maken. Ik vertelde het mezelf om niet stil te hoeven staan bij het antwoord dat logischer was, dat ze niets nieuws meer kon vinden in mij, maar geen tijd meer had voor eenzaamheid.
Met dat ik sterker aan haar aanwezigheid en verdriet hechtte brak ik mezelf meer op. Oorspronkelijk was ze het meisje met mooie woorden geweest, de vrouw die nog maar weinig stappen te zetten had. Hoe meer ik met haar mee liep, hoe meer zij een weerspiegeling van mij werd. Een spiegel waarin onder de oppervlakte scheuren verschenen die niet te hechten waren.

Nadat ze definitief afscheid had genomen kwam ik haar steeds meer in mezelf tegen. Ik treurde zoals ik hoopte dat zij om mij zou treuren.
Vaag voelde ik haar hand gevouwen in de mijne, terwijl ik haar laatste woning naar de bestemming sleepte. Af en toe kneep ik er zacht in en voelde haar nagels langs mijn handpalm strijken.
Aan haar voeten legde ik een boeket bloemen neer, die geurden naar dagen buiten struinen en motregen. De dagen vol van regen waren onontkoombaar.
Ik ging op de grond zitten om vlak bij haar te zijn. Haar handen voelden warm aan op mijn koude rug. Met mijn vinger trok ik krullen in de rulle aarde. Dikke, bruine krullen, die nog voller en natter aanvoelden dan ik ze bedoeld had.

Comments are Disabled