Recent

Pulserend wit

moeiteloos, het lijkt haast
zonder opmaak,
zonder erbij na te denken
neemt ze tonnen lucht en leven

walst de wereld om en – o!
de plooien van haar rok

haar handen tasten langs de leegte
ring noch armband die ze siert
een glazen bol, een raaf,
een sluier van gebroken wit
’t is alles wat ze kennen wil

waar een regenpoel de maan uitwaaiert
pulseert ze, teruggetrokken in de nacht
het is niet nu, niet straks, niet net
maar morgen soms, morgen waar ze wacht

  • Kelly

    Wat ben ik blij met dit gedicht! Meer zelfs, hoe meer ik het lees, hoe mooier ik het vind. Kan je ’t geloven dat ik bovendien tevreden ben met de tags. :-)