Recent

De verlaten reiziger

De man was in Schagen ingestapt, had een plek uitgezocht in het midden van een tweede klas-coupé, onderin de dubbeldekker. Op de bank tegenover hem had hij zijn eigendommen uitgebreid uitgestald, zijn schoudertas met proviand en daarnaast een blocnote. Hij had het zich comfortabel gemaakt door zijn jas over zijn stoel uit te spreiden, en sluimerend had hij zich laten meevoeren door de landschappen die hij alleen kende van het venster waardoor hij keek. De kerk in Roermond zag er uit als op elke andere dag, het beekje stroomde wat sneller dan gewoonlijk.
Door een defect voertuig had de trein rond Den Bosch wat vertraging opgelopen. Hij had een formulier uit zijn zwarte, leren tas gepakt. De tas beschreef hem perfect, deftig en alledaags, maar met een bijna onzichtbaar laagje erachter, een intrigerende, nog niet volledig ontdekte diepte. Met een vulpen die hij in zijn jasje bewaarde had hij het document ingevuld, om de volgende dag zijn recht op restitutie bij de spoorwegen op te eisen.
Dertig minuten na Roermond kondigde de conducteur via het omroepsysteem het eindstation aan, en greep meteen de kans zijn excuses aan te bieden voor de opgelopen vertraging.
Als er een microfoon naast hem had gehangen, had hij die gegrepen om de dienstdoende treinbeambte gerust te stellen. Hij kreeg alsnog de gelegenheid toen de conducteur de coupé binnenstapte, waarschijnlijk om de laatste reizigers, waaronder de man die het hele traject had meegemaakt, het perron op te jagen.
“Hé vriend, de trein gaat zo weer terug hoor.”
Er verscheen een flauwe glimlach op het gezicht van de man en hij haalde een donkergeel kaartje uit zijn broekzak. “Ik heb een retourtje.”
Hij had er bewust voor gekozen geen jaarabonnement te nemen, al zou het hem vele flessen port per jaar opleveren. De interactie met z’n medemens nam behoorlijk af als hij alleen een plastic pasje moest laten zien. Daar drukte de conducteur bovendien niet eens zijn stempel op.

Naarmate de trein verder naar huis kroop, verloor de man meer bagage. Zijn thermoskan koffie was tot op de bodem geleegd. Het bekertje, wat hij had meegenomen om hem het drinken gemakkelijker te maken, lag in de prullenbak te wachten op de schoonmakers, die de trein later die dag weer presentabel zouden maken. Driemaal had hij gebruik moeten maken van het toilet, de rolstoelvariant omdat die zo veel ruimer was dan de reguliere. De eerste keer was hij verkeerd gelopen, een stel geestige jongeren had de vorige dag het pijltje naar de WC omgedraaid.
Het verdriet over de scheiding van zijn ouders had hij ergens tussen Eindhoven en Best in de groene velden achtergelaten, in ruil voor de herinnering aan grazende koeien. Het was een eerlijke oversteek, het gras vaarde wel bij het zout van zijn tranen en de simpele bezigheid van de koeien voegden wat zorgeloosheid aan de wachtrij van stemmingen toe.

Hij had zijn doel bereikt toen een fluitje aan het begin van de dag het vertrek van de trein aankondigde. Aan het eind van de rit, terug in Schagen, wilde hij het liefst verder. Hij had met de vijfhonderd kilometer die hij had doorgemaakt al zijn reiskrediet opgemaakt, en was nu aan weer aan zijn woonplaats gekluisterd.
Met zijn jas over zijn arm geslagen en de tas over zijn schouder speurde hij het station af naar iets dat hij nog niet uit z’n hoofd kende, iets dat hij nog niet kon dromen.
Een spreeuw zat bij een van de grijze afvalbakken op het station, zijn kopje schuin, gedachten gericht op het kruimeltje brood dat een forens onwaardig had bevonden tot zich te nemen.
De man en de vogel bleven doodstil staan, tot ze ervan overtuigd waren dat ze van elkaar niets te vrezen hadden. De spreeuw pikte het voedsel van de grond en vloog op. De man liep op een van de ijzeren banken af, ging zitten en keek hoe zijn vervoer van vandaag als een metalen slak op wielen het station uitrolde. Boven, in de eerste klas, zat de conducteur, die vriendelijk, begrijpend zelfs, naar hem knikte en zich vervolgens weer op zijn boek concentreerde.

  • http://www.cy-v.nl Samantha

    Dat formuliertje uit de tas halen bij vertraging is zo Jurjen =’) Opvallend hoe het verhaal me zowel aan jou en hem doen denken =)