Recent

maandelijks archief: februari 2013

Het verschijnen

de manifestatie van rijk gevulde harten
in een lange ademteug verguld

een stapel gevleugelde platen
ontbrandt in een duikvlucht naar de bodem

sporen zoeken met reikende vingers
woelend in de warme rode grond

speels licht ontspringt in een vergezicht
en krult ingetogen naar binnen toe

bestemmingsloos middenin het geraas
want aanwezigheid is reeds overal

rede zoeken in diepe spelonken
grijzend naar de morgenstond

Meester

ruiten breken hard en
zonder een geluid
klokken tikken voort

verstrikt leeg en
vastgepind
   een titel opgespeld
   van plicht kwijten
   met vage handgebaren
in een hoekje slapen
eindelijk tot bedaren

vastgekoekt
krabben doet geen goed
   doel, goed
   gericht aangewend
en toch op afstand houden
om tot slot te verstoten

      een sleutel
      radeloos nagesmeten
in dezelfde armen gewiegd

Een dunne lijn

Niet dat het uitmaakt.

Ergens ver zuidelijk, op een plek waar de seizoenen geen vat op de omgeving meer hebben, loopt een brede, bruisende rivier. Andere stromen slijten na verloop van tijd nieuwe bochten in de kades, meanderen en roeien zichzelf in zekere zin uit. Deze rivier laat het landschap volledig intact, maakt geen bochten. In een kaarsrechte lijn stroomt hij van onbereikbare bergen naar de zee.
Op een kleine stad in de monding van de rivier na, is de bebouwing rond het water nooit echt op gang gekomen. Ongeveer elke honderd kilometer ligt er wel een haventje, maar de houten steigers zijn veelal rot en zelden liggen er nog boten aangemeerd. Ook in de huizen rondom is het stil.
Het enige wat de stroom meevoert zijn stukken hout, of het kadaver van een roekeloos hert.