Recent

Een gesprek tussen moeder en zoon

Van het zolderkamertje kwam een regelmatig gegons. Een vrouw werkte snel en geconcentreerd aan een naaimachine. Naast haar stond haar zoon, gebiologeerd door het voortdurend steken van de naald.
Hij wilde haar over zijn lange nacht vertellen. Het liep al tegen de middag. Hij was zo lang als hij durfde in bed blijven liggen, had zich uitgebreid gedoucht en toen hij zeker was dat er niemand in de keuken was had hij van daar ontbijt naar zijn kamer gesmokkeld.

Zijn moeder keek niet op terwijl ze vroeg, “leuke avond gehad?” Ze had hem gisteren horen binnenkomen, laat, zacht de deur achter zich sluitend en langs haar slaapvertrek naar bed sluipend.
Hij knikte, een bevestiging die meer als inleiding tot ontkenning diende. “Ja, nou ja,” murmelde hij, toen hij besefte dat ze het niet zag.
Lachend keek ze even naar haar zoon, om vlug naar haar naaiwerk terug te keren, zo vlug dat ze zijn twijfel niet zag. Het net zomen van het kleed vereiste al haar aandacht. “Het was goed laat, zo laat als ik het vroeger zelden maakte,” zei ze, met de lach nog hoorbaar in haar stem.
Beschaamd keek hij om zich heen, naar niets, juist om nergens heen te kijken, in verlegenheid gebracht door het feit dat ze hem gehoord had. “Ik trachtte stil te zijn, sorry ma.”
“Het geeft niks. Ik was gewoon nog wakker. Ik ben blij dat je het goed hebt gehad.”

De waarheid was anders. Hij betastte zijn pijnlijke ribben, herleefde het gebrek aan lucht waar hij in verkeerd had. Meteen daagde schaamte. Toen hij jonger was had zijn vader hem bij een vechtschool ingeschreven, om zijn weerbaarheid te vergroten. Hij had het gehaat, de wekelijkse agressie, verstopt achter een sport, een discipline. Als hij beter had opgelet had hij zich kunnen verdedigen.

Zich hernemend, omdat de stilte niet te lang kon duren, zei hij, vaag, “uitgaan verloopt altijd anders dan je verwacht, niet?”
Een uitspraak waar ze het alleen mee eens kon zijn.
Het besef dat het gesprek nergens heen ging drong scherp aan, dat het alleen een weerkaatsen van lege woorden was. Hij moest het sturen. Zijn keel schrapend, “er waren leuke mensen gisteren.”
Met een ruk keek ze op, een implicatie in zijn woorden horend. Een dergelijke bericht was ongewoon, hoog tijd, naar haar mening. “Hoe heette ze?”
“Robin, ma,” zei hij met een glimlach, afgeleid. Zijn moeder was alweer met haar werk bezig. Na de korte roes van het noemen van de naam vervloekte hij de ambiguïteit. Het was niet de eerste keer dat hij een jongen zoende. “Het is misschien wat vreemd, maar–”
“Niks vreemds aan voor jongens van jouw leeftijd. Daar is uitgaan toch voor, nieuwe mensen ontmoeten?”
“Dat klopt ja.” De vorige keer dat hij over een jongen had verteld hadden zijn ouders het afgedaan als iets waar hij overheen zou groeien, ferm gesteld, zodat hij het jaren ook geloofde. “Het enige is–”
“Dacht je dat ik het erg zou vinden?” Ze schudde haar hoofd, terwijl ze een nieuw kleed onder de naaimachine legde. “Wel nee. Je mag doen wat je wil.”

Hij bleef stil, zoekend naar de juiste woorden, om haar niet te erg te choqueren. Herinneringen aan de afgelopen nacht waren wat troebel in zijn hoofd.
Eerst was Robin er. Samen, nadat hij hem benaderd had.
Daarna, toen Robin al weg was, blijven hangen, om niet de illusie te wekken dat alles hierom ging, om zijn onafhankelijkheid te bevestigen, voornamelijk naar zichzelf.

“Je tante belde toen je weg was. Ze vroeg wanneer je langs zou komen.”
Hij bromde kort om te laten merken dat hij haar gehoord had. “Gisteren, dus–”
“Natuurlijk, je bent helemaal vol van haar. Ik weet nog hoe dat voelt. Nooit zo intens als op jouw leeftijd.”

In zijn eentje stond hij tegenover drie man. Twee hielden hem vast.

“Ik zei gisteren nog tegen je tante dat het zo leuk was dat je veel ’s avonds in de stad was. We praatten over toen wij dat veel deden, want dat deden we.”
Weer maakte hij een instemmend geluid.
“Vaak hetzelfde café, waar ik je al eerder over verteld heb, wat nu niet meer bestaat, aan het water, vlakbij waar nu de nieuwe brug is.”
Hij zou het haar later nog eens proberen te vertellen.

Comments are Disabled