Recent

Geesten en toiletten

Het liefst maken geesten gebruik van dixi’s of het sanitair op benzinestations. Dit moet ik terugnemen aangezien geesten het liefst geheel geen gebruik van toiletten maken. Als de nood hoog is, echter, heerst er een unanieme voorkeur voor sociaalgeografisch afgelegen gelegenheden.
Ze willen niet te veel aandacht op zichzelf vestigen. Stuk voor stuk komen ze naar verloop van tijd erachter. Mijn buurman, onlangs nog, begon met het gemak gebruiken in zijn eigen huis, zoals vrijwel allen. Toen eerst zijn eigen vrouw zich letterlijk doodschrok en hij daarna de nieuwe bewoners de stuipen op het lijf gejaagd had herzag ook hij zijn gewoontes.
Het is niet gemakkelijk te verwerken om klapperende wc-deuren gepaard te zien gaan met een grijzige waas. Voor mij is het normaal, ik ben ermee opgegroeid. Mijn vader was immers begrafenisondernemer en als zodanig voerde hij de rite uit om de doden hun geestelijk voortbestaan aan te bieden en te realiseren. Hij had graag gezien dat ik in zijn voetsporen treden zou, in dit leven en het hiernamaals als accountmanager van overleden zaken. Het mocht niet zo zijn, mijn hart lag bij de muziek en vooral bij klassiek.

In de tijd dat Mozart zijn keuze maakte om als geest verder te leven was de wereld nog niet zo dicht bevolkt, maar nu klaagt ook de componist steen en been om het gebrek aan privacy. Een weg terug is er alleen niet. Met dat de nieuwere generaties ook hun eigen muzieksmaak meebrengen doet hij weinig anders dan zich beklagen. In het diepst van zijn stilstaand hart weet hij echter dat hij simpelweg zijn tijd vooruit is.
Deze visie deel ik volkomen met hem. Om hem tegemoet te komen en het muzikaal paradijs verder vorm te geven buig ik soms wat regels om talentvolle muzikanten geestelijkheid aan te praten. Dit regels buigen is net zo zeer traditie als de rites zelf, een manier om het idee van een ideale wereld te realiseren op een niet-destructieve manier. Heel gezond dus, al zeg ik het zelf.
Ik heb wel meer dan eens kritiek gekregen van de paranormale politie maar vanuit hun vakgebied liggen ze sowieso altijd met beroepsmensen als ik in een clinch. Erg druk heb ik me nooit gemaakt, met uitzondering van enkele rechtszaken in de Noord-Amerikaanse regionen is er altijd recht gesproken in het voordeel van mijn soort mensen.
Onlangs nog won ik een zaak die een precedent zou moeten zetten voor de paranormaliteit. Een familie daagde mij om aanzetten tot rondspoken in de privésfeer. Het bewijs is altijd erg, erg dun en ook hier. Uit respect voor de overledenen is er in het Parijs-verdrag van 1876 al internationaal afgesproken dat opnames strikt verboden zijn, hetzij schriftelijk, auditief, visueel of paranormaal.

Mijn eigen beslissing over doorleven stel ik zoals de meesten uit tot mijn dood. Het voordeel dat ik heb, denk ik, is dat het wel in mijn gedachten is geweest, zodat ik voordelen en nadelen in mijn achterhoofd heb.
Eeuwigheid is een lange periode. Ik laat het waarschijnlijk grotendeels afhangen van de prognose van muziekperiodes. Het kan lang goed gaan, maar jaren gejank zou ik niet kunnen overleven.
Aan ieder die dood gaan zal, aan elke sterveling, kan ik eenzelfde overweging aanraden. Een gezonde beslissing is misschien er gewoon definitief uit mee te scheiden, maar houd in elk geval de tijden van geluk kritisch in het licht van nare momenten.
Laten we de goden buiten deze beschouwing laten.

Comments are Disabled