Recent

Twee schoenen

twee schoenen met een man erin wensen de rook vol vuur een goedenacht
aan de bosrand waar het bos nog brand en het smeulend in mijn longen dringt
ik ben de man die in het vuur verzinkt, de man die in het vuur verzengt en tot over mijn oren in schuld en schietgebedjes uit de as herrijst
verbitterd, volhard en dor

ik ga in vlammen op, vurig verteer ik alles met huid en haar, rijt de wereld woest uiteen
en lig gespannen opgekropt in de luwte, ’s avonds alleen aan tafel, mes, vork, bord, een tig-delig servies
een reconstructie uit scherven van mezelf, statig in vierdelig pak
met mijn handen in het haar en mijn hoofd in mijn handen
  waar ben ik beland
  waar ben ik gebleven

twee schoenen met een man erin groeten aan de kustlijn de schemering
een wiegen als het wier, weerbarstig als de stroom
roepen om het eb en verwaaien, een kreet die op de rotsen sterft,
en zacht:
  ik ben verdwaald, ik had een kaart in handen, een route naar buiten, een opgevouwen plattegrond, ik hield de troef vast, net, en
  nu wil ik niets meer,
  wil ik mezelf vervagen
  aan de tekentafel zonder jas met een gum en meer lood dan ik schetsen kan, meer ruis dan ik hebben kan
tot over mijn oren in schuld en schietgebedjes
dor, bitter, hard

Comments are Disabled