Recent

Zoals het bedoeld was

de kaasboer vraagt of het een half ons meer mag zijn en mijn handen zijn al vol, al bomvol, mijn handen zijn veel te groot om de wereld te omvatten, om al het moois buiten overdag in het wild te bevatten
hij houdt het hele wiel kaas in zijn armen als een kind, het hele wagenwiel
stuurloos, besluiteloos beweegt hij tussen de weegschaal en het mes en “proef een blokje, neem een stukje”, neem een blokje om en ik voel me herboren, ik voel mezelf weer
  ik tast mijn grenzen af, tast ze aan, af en aan
en af en toe weet ik het ook niet meer, het is zo moeilijk, moeilijk om niet mij te zijn, om alles te laten verwateren, om als een aqaurel mij onzichtbaar in de gewone wereld te mengen, terwijl ik er toch toe doe, en een mening heb, een oordeel en een megafoon, een kleintje, althans

mijn handen zijn al leeg, ik heb alles al gegeven en kras kris-kras krasloten af, tuur door mijn verrekijker naar vergezichten, verder naar geluk en geluk heb ik, hier heb ik het, ik ben ervan doordrenkt, ik ben zo vol van alles dat ik alleen als sterke drank over de toonbank mag, hooggedestilleerd
ik maak een vuist, het is zo dat ik diep in de ogen van de wereld van mijn fantasie kijken wil en uitroep “ja! ja – zo was het precies bedoeld!” en ik weet dat ik het niet bij het rechte eind heb maar toch, vol overtuiging knik ik en kruis ik met rood potlood het vakje “ja” aan
ja ik wil in wit met uitgestreken gezicht een leugen van eeuwig leven blind herhalen, ik wil een half ons meer, een halve eeuwigheid, en die verloren tijd dubbeldik op mijn toastje smeren

Comments are Disabled