Recent

berichten met de tag 'afsluiten'

Blijf

een doffe bons
ik sluit de deur achter me,
  goed voorbereid
knijp ik mijn ogen toe tegen het licht
en de wind wervelt door mijn haar
 — ik ben gigantisch
 — alles omvattend
in mijn klein domein, rijkdom en rijk, mijn wereld,
mijn gedachtenwereld waar ik de heerser ben
dat, juist dat laat ik achter me,
ik zet er een punt achter

in een witte kamer zonder deur klauw ik om me heen
 ik probeer mezelf te graaien
 maar vang alleen maar lucht
is het al pauze?
 ik snak, ik dacht, ik geloofde heilig,
 het was alleen een momentopname, geen nachtenlang gebral, geen vacuum
ik draai, ik wacht,
 zet mij maar op beide benen,
 strand of stad of stal geen voorkeur, zolang ik maar een vaste vloer voel,
 een basis om mijn grootsheid uit te dragen,
  verzucht ik
 met mijn kop in mijn handen

 en ik blijf maar diepvriespizza’s eten op het bed in het hotel
 en ik blijf maar afhaalmaaltijden bestellen op het bed van het hotel
 en ik blijf maar geld betalen
 en blijf maar niets verlangen
 en blijf alleen
en denk aan gisterochtend, ik was vastbesloten en ook dat verdween ineens
ik houd een lege mok in mijn handen, nog warm
 een lege troffee
een vaandel waar ooit twee namen op geschreven waren
en nu nog maar een half

Schuilen in rust

zijn vogels kennen
   geen trek
en wanneer hij
zijn hoofd te ruste legt
ademt ook zij
 zachte wolken in zijn schoot

onder de naalden
   ruist hij
en fluistert zij hem
 haar stuk toe

geborgen draden vallen
 rank van haar
 en schampen zijn armen licht

aan zijn windsels voelend
zoekt hij de schuilplaats op
waar hij haar gedachte
loom in zijn armen wiegt

Spiegeldoolhof

Als schaduwfiguur bij dimmend licht
Plaats mijn gedachtenstaafjes
Over, door
en buiten jouw gezicht

Het eind, neem je me waar
of als leugen?

Achter ligt een reuzenreden
met muizenstapjes
te wachten op
benadering

In het spiegeldoolhof
dool je rond

lang
geleden
al lang
verleden

Contouren

schaduwrijke lijnen
met houtskool geschetst

vervlogen dagen,
vergeten uren

een blik achterom
uitgestrekte armen
vergeten en verloren
strekkend naar het licht

vooruit marcheren
opdat onverwacht
toch wat geluk
de weg verspert