Recent

berichten met de tag 'dood'

Broodje kaas

Op het tafeltje van karton en fantasie lag een laatste herinnering aan jouw afwezigheid. Onder het tafeltje lag het huilende hoopje vertrouwen in het mezelf ooit nog kunnen verenigen met onze kleuren. Verenigen om dan definitief gedag te zeggen. Gras of mos contrasteerde niet met wat jij voor plannen had, zelfs na ze je overwoekerd hadden.
Mijn ogen dwaalden, nergens heen, de plek waar ik zo graag wilde zijn, dat ik de woorden ervoor verloren had.

Aan het roer

het punt, vaag in de flarden mist
het doel dat het ongekende siert
en pauwenveren samenbindt,
      hem ganzenvleugels geeft

de teugels en het hol geklop
van paard en overspannen wagen
dat na het dempen bijna
      volkomen wegsterven wil,
      onbevlekte sterfte
      missen missen

Geen huis

In een straat staat een huis dat nergens bij hoort. Het heeft geen huisnummer en in de gemeentelijke archieven staan de meters land die het bezet niet geregistreerd. Op plattegronden heeft de straat zo’n vijf meter ingeleverd. In de verslagen over de wielertour die jaarlijks de stad doorkruist worden de fragmenten over de passage van het huis vervangen door reclame. Of de marketinglui dit opzettelijk doen of dat iets hen ertoe drijft is niet duidelijk.
Op het plein predikt een man over het huis. Hij staat tot ergernis van de marktkoopman op een stapel sinaasappels. Hij weet zich er echter uit te praten door te laten zien dat de vruchten toch niet verkoopbaar zijn. Een muis kruipt uit een bijzonder groot exemplaar en de woede van de koopman verdwijnt als sneeuw voor de zon. De heilige man schenkt zijn glas nog eens vol.

Ontspruiten

Eén: zaak
        tanden door molenstenen geslepen
        diep in het slot verzonken, spoorloos

een kiloton aan bommen regent doelgericht neer
een paraplu en inflatie voor ieder die bescherming zoekt
tegen zichzelf.
Dood, veilige overtocht, een kansspel waar je maar
één keer inzet. De rekening volgt, kijk omhoog:

Twee: het inperken van tijdelijk
        in deze onmeetbaar kleine tel
        bevrijdt de schreeuw zich
        vloedgolven die het tij niet keren
        het ontspruit, bloeit op en overwoekert
        al het andere grijze geruis

Wij blijven elkaars harten,
twee als één
(systematisch openrijten)

Bruine krullen

In een uitgestrekt, dor weiland dreef zij, de hoofdpersoon van al mijn dromen. Ze dreef samen met allerlei dingen die we deelden.
In het midden van dit alles stond ik. Zonder een woord te zeggen luisterde ik naar alles wat in een steeds nauwer wordende kring rondom mij cirkelde. Het leek een dans waarin zij de leiding gaf, zo anders dan wat ze gewoon was. Het was hoog tijd voor mijn pillen, maar er was geen verpleegster die een afdoende remedie voor het breken van mijn hart durfde voor te schrijven.
Ze had lang haar dat over haar gezicht waaierde. Dikke, bruine krullen, die in mijn handen nog voller voelden dan duidelijk werd door het ruisen in de wind.