Recent

berichten met de tag 'kapitein'

Gesloten

op de open zee heeft de kapitein zelden spijt
   de golven relativeren
   de golven spoelen weg
   ze zussen hem in slaap
   ze is alleen thuis
      goudblond kroeshaar
      en verhalen van mijlen ver

   een blok over de reling en
      hij gromt
   zijn verkozen nadenk-grom
   antwoord op het zingen van de zee

aan land betreurt hij ooit walvisvaarder te zijn geweest
   donkere dagen die
   tegen de stroom in
   nabij drijven

aan de kust geniete mensen van gezelschap
ze hebben warmte en liefde en vlees
en op het schip kent de kapitein alleen zijn staf
   nauwelijks bij naam, eigenlijk
   en de vrijheid
om te vloeken om zijn lot
en overpeinzingen, plicht, zijn spijt laten varen
als hem dat belieft

Lispelen

de storm bijt aan alle kanten van zich af
laat zich niet vangen, ze is niet te strikken vannacht,
zelfs niet met sluwe netten van de kapitein
die volhard aan het roer staan blijft
met strakke blik vooruit

de storm vleit alle kratten van zich af
laat zich niet stangen, ze is niet te stikken vannacht
zelfs niet met stutten en pegels van de man
die straks zijn voetenwerk gade slaat
volhard aan het roer geklonken

      hij is op jacht
      hij dondert, zonder medeleven
      rakelings langs messcherpe rotsen
      met het idee van een matroos aan zijn zij

         (het idee ervan, zijn interne dialoog)
als hij zich warmer had ingepakt die koude nacht
was zijn huid niet zo gebarsten
had hij zijn tedere kant op het lijf aan de kust over kunnen brengen
nu kust hij alleen ruw en soms
soms niet

Vastbesloten

het vlakke land doet denken aan een stille zee
een lege vlakte, aanstekelijk zwijgzaam
de arme man vouwt zijn armen over elkaar
trekt aan zijn pijp
denkt aan zijn vrouw

hij is per vlucht naar haar crematie gegaan
geheel van slag
keerde hij terug
hoe hij gekomen was
leeg, moe en gehard

de jaren trekken aan hem voorbij
zoals de rederijen en de meeuwen en
op een goede dag
de bleke maan

de kap’tein kijkt strak vooruit
gepolijst hout in de hand
en in zijn hart een missie
door geen bestemming te vervangen
maar door te blijven dolen verguld

Samenkomst

het dek schrobben
is het liefste wat de kap’tein doet
als hij dood is in zijn slaap

met gesteven boord bast hij naar de kombuis
waar zijn stemming vederlicht echoot
“het optimum van thuis vinden
     in de hangmat”
     bidden dat de slaap hem overvalt
     en dat het geen kapers zijn,
           deze keer
de man in pak is veel te groot voor hem alleen

als zijn adem stokt
    de opmaat van een luide zucht
meent hij de vissen te horen zingen
  in de zee vermengd en
        om zijn lot gevouwen
over hoe alles samenhangt in ijle koorden
wat dat dan ook moge zijn

In het alles

losjes
het volgende dient losjes voorgedragen te worden

   de kapitein tuurt door gebroken glas
      werk nam hem op sleeptouw
      brug onbemand gedurende de vlucht, slechts de eenling
      met in zijn rechterhand zijn drinkhoorn
   nooit permissie voor uitvaren gevraagd na afwijzing

   gewetenswroeging, eenmaal
   in bed
   de boot woelt onrustig

               verbinden (legato)

      van hogerop komt bevel na bevel
      met goede bedoeling, let wel
      maar de schipper kent alleen zijn eigen sloep
      is slechts kort met de vracht in contact
         het doemt op
         mist als schakel
         een blik van verlangen
         de notie van belang
         en vaart aan alles voorbij