Recent

berichten met de tag 'ouderdom'

Ik was zijn voeten

binnen op de sofa lak ik mijn teennagels in donkerpaars
buiten raast de metro voorbij
ik vang een blik, een man die met zijn kamerplant naar de zon reist

ik wapen mij in brons, ik ben zachtmoedig en toch slecht geluimd
zijn badlaken hangt in de wind aan de waslijn verzand
de aardewerken pot naast de deurmat, het buxusstruikje aan de voet van mijn flat
hij trekt zijn schoenen uit voor hij binnentreedt en ik was zijn voeten, ik verwelkom hem in mij

we zijn uit hetzelfde stuk zeep gekneed
een rozenblad en een wens om iets exotischer te zijn

ik ben iets meer dan mijzelf
een warme augustusavond op een dakterras in Napels
waar ik nog nooit geweest ben
waar ik met ontblootte borsten paradeer voor mezelf alleen
al mijn marktwaarde al jaren vervlogen
en waar ik op geleende tijd verder leef
mijn jeugd herdenkend
als ik schapen scheren mocht in de lente
en de wol in saffraangeel verfde
– ik vraag me hardop af of ik het nog in me heb,
  de kunst iets als avontuur te nemen,
  iets nieuws in me op te nemen en dwaas te omarmen
  om ’s ochtends in de douche vies van mezelf mij wederom te vergeven

in de kussens weggedoken geef ik ze namen, alle tien mijn tenen
als guppies in een aquarium
terwijl ik de zijne glad vergeten ben

ik verklink zijn benen, ik giet hem in cement
zo is hij een wolf, zo heb ik hem getemd en is hij de mijne
draag hem aan mijn vinger, slaap met mijn hoofd op zijn borst in

en ik de gang ontkiemt het zaadje in de aardewerken pot
om zonder onze moede lijven
de toekomst te bezien

Publiek gemaakt

een verwaarloosde man maakt zijn uitvinding bekend
zijn leegte en rust, als een kind lang gekoesterd
na zijn publicatie blijft hij daas dralen
zijn dankwoorden aan wijlen echtgenote gepreveld
en nu van zijn tanden ontdaan zonder doel

hij heeft nog ingestemd met het etentje
dat de gastvrouwe om zijn succes op touw heeft gezet
maar beseft zich terdege dat hij in de slibstroom ijlt
van zijn na hard werken behaalde faam
dat nu aan het tij overgeleverd is

in de laatste weken leefde de drang op
om zijn resultaten destructief te ondermijnen
zodat hij aan zijn houten bureau doorleven kan
en niet door zijn verveling naar de kantine
of de muziekruimte van het huis verbannen worden zou

in het restaurant breekt hij kaarslicht met wijn
en hoort meewarig het geanimeerde gesprek aan
laat zijn ogen door de warme ruimte dwalen
af en toe met een glimlach naar zijn tafelgenoten
op zoek naar de begripvolle ogen van zijn vrouw