Recent

berichten met de tag 'regen'

Spiegelglad

in het midden van het spiegelgladde meer drijft een bootje, peddels binnenboort, anker uit
een man in pak met regen in zijn hoofd als kapitein, al dacht hij nooit hier te staan
in zijn volgend leven wordt hij een schelpje, geen weekdier maar een omarming – een zandkorrel, een parel in wording
zodat hij zijn zoon verhalen over de zee en vergeten schepen in zijn oor kan fluisteren

in het midden van de spiegelgladde zee drijft een bootje, roerloos, een stip op haar gelaat
een streepjescode die veranderlijk de nieuwe dag opgetogen groet
een vrouw in haar volle glorie, al dacht zij nooit dit punt te bereiken
ze was eens iemands trots, tot ze erachter kwam dat ze benen had en de wil om zelf te scheppen
zodat ze de kust met rust kon laten en haar carillion naar de goden luiden kan

in het midden van het doolhof ligt een spiegel, een poort naar ontkenning, een glazen bol op wacht
tegen middernacht licht de hemel op en suist er een spreuk die de wereld onderdompelt
de vrouw en de man blijven onafscheidelijk, ook al herkennen ze de ander alleen als ze koosnamen zuchten
en de rivier glinstert zacht, vrij van golven

A walk in the forest

Number 3 of 3
of English poetry
for my international friends

thin scarves afloat in northern winds
caught in its grasp, twitching to escape

blue baby eyes peeking from a cradle
an ongoing investigation on outside life

a tiny creature boldly shakes my hand
on the borders of what we imagine to be here

wearing bright yellow ponchos whenever we go outside
lowering the cap to feel raindrops on our heads

rotating on the spot with outstretched arms
reaching for the sky, intercepting strangers

Hef

in ganzenpas als groep
aan de receptuur geslagen
koud en donker bewaard

in een oogopslag resultaat
het hart brandt, vlamt op
en heft zich boven alles uit

in een hoek gepropt
waar teder verstopt
de kleine kinderen wachten
op een morgen zonder dauw

en ieder die het is ontgroeid
morgen licht en lucht versjouwen

Broodje kaas

Op het tafeltje van karton en fantasie lag een laatste herinnering aan jouw afwezigheid. Onder het tafeltje lag het huilende hoopje vertrouwen in het mezelf ooit nog kunnen verenigen met onze kleuren. Verenigen om dan definitief gedag te zeggen. Gras of mos contrasteerde niet met wat jij voor plannen had, zelfs na ze je overwoekerd hadden.
Mijn ogen dwaalden, nergens heen, de plek waar ik zo graag wilde zijn, dat ik de woorden ervoor verloren had.