Recent

berichten met de tag 'verdriet'

Distels

een klank van brekend glas
die voor hen in gelijke mate
ruw en wonderbaarlijk was
het gesprek verstomt

      een bos distels uit de grond gerukt
      een relatieve goede daad als voorbeeld

de vrouw schenkt bevend wijn
bloedrood stiftte zij haar lippen
met scherven van venijn
ellenlange rokken

hij pakt de bezem uit de kast
om zich te verzoenen
waarop zij naar adem snakt

rust liegt niemand voor

Teer

kleine vlammetjes branden in mijn gezicht
likken aan mijn wenkbrauwen, mijn wangen
ik heb me schor gehuild vannacht
in een veel te grote kamer
alleen met mijn verdriet

ik teer op mijn laatste ademteugen
dorstend naar wat verse lucht
de leegte neemt me in zich op
het beetje warmte sijpelt
uit de grijze sintels weg

om mij heen heb ik spullen verstrooid
hun nut verloren in enkelhoog as
het is te lang al te veel geweest
in dit ongeremde draaien
zonder levenskracht

Tollen

uit nevels geschapen engel
draait met katrollen om haar benen rond
en spint tentakels mist
die de nacht in grijpen

      om brood
      om erkenning
      om lege verlangens

maar in het schuim van de golf
koper blinkend
in diffuus licht

      tegen angst
      tegen het gevang

Groen en grijs

in een veld van groen en grijs
drijft met een stroom van tranen mee
mijn opgebruikte lijf

met niets om
tegen, met of
voor te vechten

en niemand over
om aan te hechten

als na het zachte slotakkoord
ook de laatste cello’s zwijgen
legt mijn hart zich zuchtend neer
bij het coda dat ze streken

geen lach, geen groet, geen laatste wens
geen warme hand verlicht de kilte
langzaam breek ik door de grens
en komt mijn gedachtenstroom tot rust
mij rest alleen nog stilte

Broodje kaas

Op het tafeltje van karton en fantasie lag een laatste herinnering aan jouw afwezigheid. Onder het tafeltje lag het huilende hoopje vertrouwen in het mezelf ooit nog kunnen verenigen met onze kleuren. Verenigen om dan definitief gedag te zeggen. Gras of mos contrasteerde niet met wat jij voor plannen had, zelfs na ze je overwoekerd hadden.
Mijn ogen dwaalden, nergens heen, de plek waar ik zo graag wilde zijn, dat ik de woorden ervoor verloren had.

Ontspruiten

Eén: zaak
        tanden door molenstenen geslepen
        diep in het slot verzonken, spoorloos

een kiloton aan bommen regent doelgericht neer
een paraplu en inflatie voor ieder die bescherming zoekt
tegen zichzelf.
Dood, veilige overtocht, een kansspel waar je maar
één keer inzet. De rekening volgt, kijk omhoog:

Twee: het inperken van tijdelijk
        in deze onmeetbaar kleine tel
        bevrijdt de schreeuw zich
        vloedgolven die het tij niet keren
        het ontspruit, bloeit op en overwoekert
        al het andere grijze geruis

Wij blijven elkaars harten,
twee als één
(systematisch openrijten)

Spiegeldoolhof

Als schaduwfiguur bij dimmend licht
Plaats mijn gedachtenstaafjes
Over, door
en buiten jouw gezicht

Het eind, neem je me waar
of als leugen?

Achter ligt een reuzenreden
met muizenstapjes
te wachten op
benadering

In het spiegeldoolhof
dool je rond

lang
geleden
al lang
verleden