Recent

berichten met de tag 'ziekte'

Een officier

   late namiddag
   opstellen

in een slibstroom rond
de oude lijn, vagelijk vertrouwd
breuk, geen verbinding

pak ze aan! de thuisbasis
behoeften vervuld – vanaf dan ontevreden
met zijn geweer en mantel en
handen boven ’t hoofd
tol rond en dol
dwaas, het ene moment wit
brood voor ontbijt, dan de tuin in

de buren bellen bezorgd
het instituut komt, de mannen
ze knikken, ze kennen het wel en
de schoonmaakster zelfs zag het
   aankomen, afvallen,
een constant geloofd in de goot
met een geoefende worp
de baby met het badwater mee
want niemand weet waar het begon
ze ontsmetten de zalen
de purperen muren, de balkamer
het services, net nieuw van de winkel
het vuilnis want god weet
hoe het beweegt
de paden van de avonturier zijn ongeremd
zijn gulp dicht, stropdas recht
maar toch op het brancard

buiten was het onlangs zomer
en een gelovig hart
ontwaakt een al te vroege morgen

de schoonmaakster heeft het nakijken
haar wisselgeld in een geopende hand
een verbijsterde blik
   veld ruimen, mijnen opgraven,
’t is net schat zoeken
   even gevaarlijk immers
   als je op de bom trapt ben je rijk
   geen feest, geen vlaggen, geen lunch
even maar en dan keert ze om
de rust toe, de luwte waarin
alles mogelijk is
en ze haar ogen sluiten kan
voor de onderhuidse band

Weerzin

Ze wast zich in stilte. Een parelwitte badkuip, staand op gouden leeuwenbeeldjes, biedt ruim plaats. Uit het huis klinkt vioolmuziek. Als haar man nu de trappen op zou komen, de schuifdeuren die toegang tot het dakterras geven openen zou, het zou haar niets verbazen.
Met een klein, kirrend lachje trekt ze de zwarte plastic stop uit het putje. Het overtollig water wordt via de dakpannen door de regenpijpen weggevoerd, aanstormende irrigatie voor het droge noorden.
De leeuwen zetten zich schrap tegen het schuine dak als zij zich aan de rand van het bad omhoog hijst en op haar tenen naar buiten stapt.
Ze wringt haar kleding en haar uit. Schudt zich uit, strijkt langs haar flanken. Dan stapt ze het raam door, de dag in, wulps en plots tegelijk.

Wolkendek

Gretig klokte An haar ranja met rum weg. We waren alleen, exclusief voor elkaar, hoog in achting. Thuis, ramen en deuren gesloten. We namen het zekere voor het onzekere. Al deden we er lacherig over, we wisten beiden dat het voor ons bloedserieus was, tot en met de zware gordijnen.
An wond slierten van haar sjaal om haar vinger en ik, ik keek haar recht in de ogen en lachte. Ik was van ons twee het verst van de realiteit verwijderd, maar zij deed graag met mij mee. We probeerden elkaar af te troeven, gewoon als ontspanning.

Een rood middelpunt

     -1 – Voorspel

In vijf minuten had ze genoeg moed opgebouwd om om de hoek te kijken. Hij zat omgedraaid, zij kon veilig langs zijn kantoortje sluipen. Gaandeweg merkte ze dat ze te langzaam liep. Ze probeerde te rennen, maar hoe sneller ze wilde, hoe langzamer ze ging. Zou het omgekeerd ook werken? Ze ging liggen en hoopte dat haar lichaam dan zou meewerken, dat het dan wel vooruit zou komen.
Niets was minder het geval. Ze probeerde overeind te klauwen maar zakte door de vloer alsof het drijfzand was, zakte en viel en…

Broodje kaas

Op het tafeltje van karton en fantasie lag een laatste herinnering aan jouw afwezigheid. Onder het tafeltje lag het huilende hoopje vertrouwen in het mezelf ooit nog kunnen verenigen met onze kleuren. Verenigen om dan definitief gedag te zeggen. Gras of mos contrasteerde niet met wat jij voor plannen had, zelfs na ze je overwoekerd hadden.
Mijn ogen dwaalden, nergens heen, de plek waar ik zo graag wilde zijn, dat ik de woorden ervoor verloren had.

Bruine krullen

In een uitgestrekt, dor weiland dreef zij, de hoofdpersoon van al mijn dromen. Ze dreef samen met allerlei dingen die we deelden.
In het midden van dit alles stond ik. Zonder een woord te zeggen luisterde ik naar alles wat in een steeds nauwer wordende kring rondom mij cirkelde. Het leek een dans waarin zij de leiding gaf, zo anders dan wat ze gewoon was. Het was hoog tijd voor mijn pillen, maar er was geen verpleegster die een afdoende remedie voor het breken van mijn hart durfde voor te schrijven.
Ze had lang haar dat over haar gezicht waaierde. Dikke, bruine krullen, die in mijn handen nog voller voelden dan duidelijk werd door het ruisen in de wind.