Recent

Zacht als schapenvel

het is alsof er gezang klinkt maar ik weet dat het doodstil is – opzwepend, subtiel, aanwezig
alsof er een magneet boven mij zweeft en ik ook, alsof ik ook zweef, in de lucht drijf, als een vis in het water, als een lijf in de stroom
het is alsof ik niks meer wil, niks meer hoeven wil, alsof ik alles al heb, alles wat ik hebben wil heb
of ik mijn hoofd nou links draai of naar rechts ik de tropen zie en de zon schijnt

dat ik ik doodsbang ben dat de spiegel breekt, ik alleen met mijn lego op zondagmiddag achterblijf, als een eenzame violist in het Concertgebouw
    het intermezzo
        thuis bij mijn ouders de trap oprennen, één meter zestig en megawatts aan energie in mijn nog niet volgroeide lijf gepropt
        vol overtuiging dat ik het juiste doe mijn fietsband op blijven pompen, tot onvermijdelijk de overtuiging, de band, de hele show uiteen klapt

alsof ik me vol vertrouwen achterover laten vallen kan en weet dat ik ooit wel landen zal
dat ik opgevangen wordt door handen zacht als kattenpootjes
in golven wit als een schapenvel